Jan Karol Nowicki, ps. „Mały”, „Dowbór” (ur. 24 sierpnia 1919 w Warszawie, zm. 29 listopada 1985 w Ożarowie Mazowieckim) – polski żołnierz, rzemieślnik i powstaniec warszawski. Założyciel pracowni kapeluszniczej i czapniczej J. Nowicki (1959–2002).
W czasie kampanii wrześniowej uczestnik obrony Warszawy. W 1942 oddelegowany na II Odcinek „Wachlarza”. Po jego rozwiązaniu żołnierz oddziału partyzanckiego „Gzymsa” Pukackiego. W powstaniu warszawskim dowódca plutonu 1 Szwadronu Strzelców Motorowych w 2 Batalionie Szturmowym „Odwet” i w 3 Batalionie Pancernym „Golski”.
Życiorys Młodość i pierwsze lata wojny Syn Leokadii i Jana. Przed wojną mieszkał w nieistniejącej już kamienicy przy ul. Podchorążych 10 w Warszawie. W wieku 15 lat rozpoczął naukę w trzyletniej Szkole Podoficerskiej Piechoty dla Małoletnich Nr 3 w Nisku. Po jej ukończeniu w 1937 roku skierowany został do 3 Batalionu Strzelców w Rembertowie, gdzie pełnił funkcję szkoleniowca.