Stworzyła także audycje: Gdy zgasną światła rampy, Zderzenia, Moje noce, Scena i ekran i Spoza widowni.
W 1972 została laureatką nagrody Złoty Mikrofon za „wytrwałą działalność w zakresie informacji kulturalnej oraz za cykle audycji »Konfrontacje« i »Portret słowem malowany«”. W 1984 otrzymała Złoty Krzyż Zasługi, w 1988 – Nagrodę Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za twórczość oraz działalność radiową i telewizyjną, a w 2005 – Nagrodą im. Witolda Hulewicza dla najlepszego dziennikarza radiowego. W 2011 została uhonorowana Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2013 została laureatką Honorowego Wielkiego Splendora za „a całokształt dorobku w dziedzinie twórczości radiowej”.
Wielokrotnie zasiadała w jury Ogólnopolskiego Festiwalu Komedia Talia w Tarnowie. Napisała dwie książki autobiograficzne: „Zapomniany smak tryskawek” (1994) i „Portret słowem malowany” (2013). 9 grudnia 2013 w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Władysława Szpilmana w Warszawie odbył się benefis 60-lecia kariery zawodowej Anny Retmaniak.
Została pochowana 15 lipca 2019 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
Z mężem, Tadeuszem, miała syna, Tomasza.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy dziennikarze radiowi Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2019