Obozy przesiedleńcze dla Polaków w Wielkiej Brytanii były stopniowo zamykane wraz z malejącą liczbą ich mieszkańców – pomiędzy 1948 a 1958 rokiem łączna liczba mieszkańców wszystkich obozów spadła z 16 249 do 3711, a liczba nadal funkcjonujących placówek zmalała do 9. Mieszkańcy zamykanych ośrodków, którzy nadal wymagali opieki, przenoszeni byli do innych. Obóz Ilford Park pozostawał otwarty, gdyż dawne zabudowania szpitalne oferowały stosunkowo wysoki standard zakwaterowania w porównaniu do innych ośrodków, które często ulokowane były na terenie dawnych baz wojskowych. W 1969 roku, wraz z zamknięciem obozu Northwick koło Blockley, Ilford Park pozostał jedyną czynną placówką tego typu na terenie Wielkiej Brytanii.
Z czasem funkcja placówki ewoluowała z obozu przesiedleńczego na ośrodek opieki nad osobami w podeszłym wieku. Rodziny z dziećmi zobowiązano do jej opuszczenia, w razie konieczności przydzielając im mieszkania socjalne. Decydującym kryterium przyjmowania nowych podopiecznych były trudności w asymilacji z szerszym społeczeństwem. Niektórzy mieszkańcy osiedli w ośrodku po kilkudziesięciu latach życia poza nim, nierzadko po śmierci małżonka czy utracie zatrudnienia.