Rozróżnienie konserwacji i restauracji jest jednak niezwykle ważne ze względu na występujące między nimi różnice, a także uwarunkowania etyczne, będące wynikiem XIX-wiecznych zbyt dalekich ingerencji w istotę i estetykę dzieła sztuki (czego przykładem może być działalność Eugène Viollet-le-Duca).
W zakres konserwacji i restauracji wliczane są także działania dokumentacyjne i badawcze, mające na celu wytworzenie informacji i zapisów, które następnie mogą umożliwiać odbiorcy doświadczanie dzieła niebezpośrednio lub wirtualnie, także w przypadku unicestwienia samego dzieła sztuki – m.in. cyfryzacja, konserwacja przez dokumentację, wykonywanie replik i reprodukcji. Salvador Muñoz Viñas określa te działania mianem konserwacji informacyjnej (ang. informational preservation).