W 2005 roku książka otrzymała dwie recenzje w „Gazecie Wyborczej” (Jarosława Mikołajewskiego i Beaty Kęczkowskiej). Recenzenci ocenili książkę pozytywnie; Mikołajewski napisał, że „książka jest rewelacyjna i będzie radością dla dzieci”. Za motyw przewodni utworu uznał przesłanie, że „zamiast zazdrościć innym umiejętności, których nie posiadamy, lepiej docenić piękno daru, który otrzymaliśmy sami”.
Książka była lekturą szkolną w Polsce (od połowy lat 2010.Źródła podają sprzeczne dane na temat dodania utworu do spisu lektur, była opisana jako propozycja lektury w 2016 (Gazeta Prawna 2016), ale już w 2015 tylna okładka książki informowała o jej statusie lektury (Izabelka 2018). Patrz też .; m.in. w roku szkolnym 2017/2018; od 2019 roku lektura uzupełniająca.). Została z listy lektur usunięta w 2021 roku, według Anny Józefowicz bez podania powodu, aczkolwiek inne źródło podało, że podstawą było niespełnienie „wymogów zawartych w podstawie programowej dotyczących emocjonalnego rozwoju ucznia”. Usunięcie książki z listy lektur skrytykował dziennikarz Wojciech Szot, pisząc, że „książka stawia przed młodymi czytelnikami i czytelniczkami ważne pytania o to, czym powinni kierować się, dokonując wyborów – marzeniem czy rozsądkiem”, a także, „że należy być ostrożnym w doborze życiowych przewodników”.