thumb|„Fryderyk II Wielki grający na flecie w Pałacu Sanssouci” – obraz Adolpha Menzela przedstawiający wnętrze auli w pałacu Sanssouci oraz kilku kompozytorów szkoły berlińskiej słuchających Fryderyka II Wielkiego, który wykonuje utwór na flecie, przy akompaniamencie C.Ph.E. Bacha na klawesynie. Na skraju po prawej J.J. Quantz – nauczyciel fletu i królewski kompozytor nadworny Szkoła berlińska (szkoła północnoniemiecka) – grupa kompozytorów działających w Berlinie w II połowie XVIII wieku i związanych z dworem Fryderyka II Wielkiego; niektórzy z nich tworzyli dla założonej w 1732 dworskiej kapeli Fryderyka. Ich utwory ściśle nawiązują do wywodzącego się z Francji i Włoch preklasycystycznego stylu galant i charakteryzują się sentymentalizmem oraz wykonawczą wirtuozerią.
Głównymi reprezentantami szkoły berlińskiej byli Johann Joachim Quantz (1697–1773), Johann Gottlieb Graun (1703–1771), Carl Heinrich Graun (1704–1759), František Benda (1709–1786), Carl Philipp Emanuel Bach (1714–1788), Wilhelm Friedemann Bach (1710–1784), Johann Philipp Kirnberger (1721–1783), Jiří Antonín Benda (1722–1795), Christoph Nichelmann (1717–1762), Friedrich Wilhelm Marpurg (1718–1795) oraz Christian Gottfried Krause (1719–1770).