thumb|Przykład typowych krzywych obojętności. Krzywa I1 odpowiada kombinacjom dóbr o najniższej użyteczności całkowitej, a krzywa I3 kombinacjom dóbr o najwyższej użyteczności całkowitej. Krzywa obojętności – zbiór takich kombinacji dóbr i usług, które sprawiają konsumentowi jednakowe zadowolenie, czyli dostarczają mu takiej samej użyteczności całkowitej.

W ekonomii krzywa obojętności łączy punkty na wykresie, które reprezentują różne ilości dwóch dóbr, między którymi konsument jest obojętny. Oznacza to, że dowolne kombinacje dwóch produktów wskazanych przez krzywą zapewnią konsumentowi równe poziomy użyteczności, a konsument nie będzie preferował jednej kombinacji lub pakietu towarów w stosunku do innej kombinacji na tej samej krzywej. Są to również kombinacje dóbr zapewniające jednakową użyteczność. Innymi słowy, krzywa obojętności jest to zbiór różnych punktów ukazujących kombinacje dwóch dóbr, które zapewniają konsumentowi tę samą użyteczność. Użyteczność jest więc pewnym narzędziem reprezentującym preferencje, a nie czynnikiem stwarzającym je. głównym zastosowaniem krzywych obojętności jest reprezentowanie potencjalnie obserwowalnych wzorców popytu dla indywidualnych konsumentów w odniesieniu do koszyka towarów.