Wkrótce też odkrył fałsz w postawie ojca, który Stanisława nienawidził jedynie jako nosiciela duszy Aronowej i to jego miał nadzieję zgładzić, zabijając jej przywłaszczyciela. Gnup nie czuł nienawiści do Arona osobiście, ale jako do przedstawiciela rzymskości, która jest przeciwieństwem miłości do ziemi ojczystej i obyczaju przodków, przeciwstawia rodzimemu – powszechne, miłości ojczyzny – wierność Kościołowi. Eryka wywody ojca nie przekonały i kiedy Gnup otrzymał od króla rozkaz wezwania Stanisława do ukorzenia się i odwołania ekskomuniki pod groźbą śmierci, jego syn nie był skłonny towarzyszyć ojcu. O jego udziale w tym przedsięwzięciu zadecydowała matka, która wyznała mu, że od lat jest kochanką króla Bolesława Śmiałego i że to nie nasienie islandzkiego przybłędy ją zapłodniło, ale królewski szczep piastowy.
Biskup próbował przeciągnąć Eryka na stronę Kościoła, reprezentanta stronnictwa odrzuconych przez społeczeństwo, kalek, bękartów i trędowatych, których bronią jest myśl, celem – władza prowadząca do mądrości, a przedmiotem lęku – że zgasną w ciemności zanim oświetlani przez nich wydostaną się na światło. Gnup został pokonany tą wizją Kościoła Chrystusowego.