Już z Grenlandii postarał się o przyznanie biskupstwa Bangoru, ojcu swoich wnuków, Dawidowi Iryjczykowi, wygnanemu z Polski autorowi pierwszej polskiej kroniki. W wieku ponad sześćdziesięciu lat (1121) opuścił Grenlandię na pokładzie Powracającego węża pierzastego, by pożeglować w stronę Winlandii. Towarzyszyła mu dwudziestoletnia żona Hilda, jej brat Sokke oraz dwaj zmarli, którzy całkowicie już przejęli nad nim władzę. Przed podróżą przesłał Dawidowi wraz z listem dwie skrzynki większą, która miała zostać otwarta po siedmiu latach i mniejszą zawierającą przedśmiertne zapiski biskupa Łukasza Żydzięty.

Wyruszając w podróż był już na powrót chrześcijaninem. Stanisław uświadomił mu, że zakładając, iż Chrystus mógł się wcielić w Węża Pierzastego, uznał jego boskość również na półkuli zachodniej. Eryk szukał oczyszczenia ze zbrodni biskupobójstwa. Wierzył, że mnisi iryjscy z Ameryki mogą go rozgrzeszyć i nakarmić ciałem i krwią Chrystusową. Stanisław jednak ostrzegł go, że grzeszy ciężko kto przyjmuje sakramenty z rąk żonatego mnicha. Eryk miał też nadzieję odnalezienia kielicha z Ostatniej Wieczerzy z prawdziwą Krwią Pańską. Zamieszkujacy go Aron i Stanisław uważali jednak, że nie szuka on usprawiedliwienia, lecz sprawiedliwej kary.