Rozwój systemów kierowania opartych na systemach naprowadzania laserowego i GPS pozwolił na zwiększenie skuteczności tej broni. Jedną z pierwszych konstrukcji tego typu była amerykańska bomba AGM-62 Walleye wprowadzona do użycia w marcu 1967 r. Z wykorzystaniem systemu naprowadzania telewizyjnego pilot wskazywał cel układowi naprowadzania bomby, która po zwolnieniu przez nosiciela docierała do celu lotem ślizgowym. W USA opracowano również system Paveway, umożliwiający dostosowanie starszych typów bomb lotniczych do lotu ślizgowego i precyzyjnego rażenia celów dzięki dodatkowym elementom konstrukcyjnym (usterzeniu i skrzydłom) oraz systemowi naprowadzania laserowego. Bomby zostały użyte podczas wojny w Wietnamie i wykazały się dużą skutecznością. W kolejnych latach system ten był rozwijany. W 1974 r. przystąpiono do opracowania systemu Paveway II, w którym poprawiono elektronikę oraz wprowadzono składane skrzydła. Poprawiło to celność bombardowania oraz ułatwiło obsługę naziemną. Na wyposażenie armii USA Paveway II został przyjęty w 1977 r. W latach 80. powstał Paveway III, który wykorzystano podczas wojny w Zatoce Perskiej. System Paveway zapewniał upadek bomby w promieniu 20 stóp od celu. Przy cenie 3000 dolarów był to zdecydowany postęp w porównaniu z AGM-62 Walleye. thumb|Rodzina bomb typu JDAM W latach 90. XX w.