Kiedy zorganizowane sale szpitalne były już wysprzątane, do pałacu przyjechał na kwaterę oddział Kozaków, którzy „zasłynęli” z pacyfikacji Warszawy. Niemcy bojąc się kozaków wyjechali natychmiast, a Krystyna została sama, zamknięta w pokoju znajdującym się nad ucztującymi i pijącymi przez całą noc Kozakami. Rankiem wpadła do nich z okrzykiem „raus”, z żerdzią trzymaną w ręku i wypędziła z pałacu Kozaków, którzy wyjechali potulni jak baranki. „Był to istny cud” jak sama napisała w swojej relacji. Szpitala jednak nie otwarto gdyż wkrótce budynek został zajęty przez dowództwo frontu. W grudniu 1944, wykorzystując względny spokój na froncie, otrzymała tydzień urlopu i wyjechała razem z odnalezionym 16-letnim bratem do Kielc, gdzie mieszkali wysiedleni z Jabłonny rodzice. Tam odnalazła „Znicza” i „Soplicę”, przez których została wysłana w teren celem zbadania możliwości ewentualnej współpracy z tamtejszą partyzantką. Niestety, ale rezultaty tej misji wypadły raczej negatywnie.