Nazwa Pentonville, po raz pierwszy odnotowana około 1787 roku, jest jedną z nielicznych na terenie Anglii wykorzystujących francuski przyrostek , oznaczający „miasto”.
Pentonville miało początkowo charakter wybitnie mieszkalny, cieszyło się popularnością wśród klasy średniej. W połowie XIX wieku coraz liczniej otwierane były tu sklepy, warsztaty rzemieślnicze i zakłady usługowe. Wraz z zabudową okolicznych terenów (m.in. dworzec kolejowy King’s Cross na zachodzie, zakłady przemysłowe w Clerkenwell na południu) Pentonville utraciło swój pierwotny, spokojny charakter i przeobraziło się w dzielnicę robotniczą. Od przełomu XIX i XX wieku było enklawą biedy (slumsy).
W okresie międzywojennym rozpoczęto działania na rzecz rewitalizacji dzielnicy, zintensyfikowane w drugiej połowie XX wieku. W okresie tym wzniesione zostały socjalne osiedla mieszkaniowe.
Pierwotna zabudowa dzielnicy – w postaci trójkondygnacyjnych domów szeregowych z końca XVIII i pierwszej połowy XIX wieku – przetrwała w nielicznych miejscach, m.in. przy Chapel Market, Penton Street i Northdown Street. Kościół parafialny św. Jakuba z 1787 roku został zburzony w 1984 roku; w jego miejscu wzniesiono budynek biurowy z repliką fasady dawnego kościoła.
Przypisy .
Bibliografia
Kategoria:Dzielnice gminy Islington