Od 1843 roku architektem zastępującym Thona w sprawach ogólnych został Fiodor Richter, który był także odpowiedzialny za projektowanie i wystrój wnętrz wraz z Nikołajem Cziczagowem, Władimirem Bakariewem, Piotrem Gerasimowem, Nikołajem Szochinem i Julienem Artarim. Głównym artystą był Fiodor Sołncew. Wiadomo także, że młody Iosif Kaminski odbył staż przy budowie pałacu.

Wznoszenie pałacu rozpoczęto w tym samym czasie, co budowę Soboru Chrystusa Zbawiciela w 1839. Podczas prac wykopaliskowych w pobliżu Soboru Zbawiciela na Borze odkryto pozostałości cmentarza ogrodzonego dębowymi żłobkami oraz ogrodu, który wcześniej znajdował się w pobliżu murów świątyni.

Konstantin Thon zaprojektował lekkie ceglane sklepienia o dużej rozpiętości i metalowe konstrukcje dachowe z kratownic. Pałac Kremlowski stał się pierwszym budynkiem w Imperium Rosyjskim o takiej konstrukcji. Oprócz tradycyjnych materiałów budowlanych architekt zastosował nowatorskie jak na tamte czasy konstrukcje metalowe, cement i beton. Dzięki takiemu podejściu w największej sali pałacu – w Sali Gieorgijewskiej – zamontowano sufit podwieszany. W kopule pałacu zamontowano cztery lukarny, pod którymi umieszczono bijący zegar. Jego dzwony, zabrane z Baszty Troickiej, wyróżniały się czystością dźwięku.