W 1836 roku przeprowadzono zakrojoną na szeroką skalę renowację pod kierunkiem architekta Fiodora Richtera. Jednakże układ budynków w dalszym ciągu nie odpowiadał potrzebom epoki i uznawany był za przestarzały. Dlatego Mikołaj I powiedział odwiedzającemu Moskwę markizowi Astolphe de Custine: „Pokażemy Państwu nowe dzieła, które tworzymy na Kremlu. Chcę przybliżyć architekturę tych historycznych budowli do współczesności. Pałac jest za mały i stał się dla mnie niewygodny”. Ponadto kompleks uznano za stwarzający zagrożenie pożarowe, gdyż drewniane belki nadbudówki Stasowa stykały się z kominami.
Budowa thumb|left|Portret Mikołaja I na tle pałacu, 1856 thumb|Kierownik budowy baron Lew Bode ze Złotym Medalem „Za budowę Pałacu Kremlowskiego”, lata 50. XIX wieku thumb|Widok na Kreml moskiewski, Maksim Worobiow, 1819 thumb|Widok na Kreml podczas budowy pałacu, 1841–1842 thumb|Widok na Kreml moskiewski, Piotr Wierieszczagin, 1879 Po zwycięstwie w wojnie z Napoleonem w 1812 roku i rozpoczęciu zakrojonego na szeroką skalę projektu Soboru Chrystusa Zbawiciela pałac na Kremlu ponownie przyciągnął uwagę opinii publicznej. Ogromne rozmiary budowanej w pobliżu świątyni uwypukliły potrzebę budowy nowego zespołu pałacowego, symbolizującego odnowienie wizerunku Moskwy i ożywienie jej stołecznych funkcji.