Po wyborach parlamentarnych w 2010 i przejściu Partii Pracy do opozycji, przez kilka miesięcy kierował tym samym resortem w gabinecie cieni. Nie pozostał jednak w jego składzie po wyborze na przywódcę partii Eda Milibanda (w wewnątrzpartyjnych wyborach popierał kandydaturę Davida Milibanada). W latach 2014–2016 powrócił do gabinetu cieni jako młodszy minister ds. Europy. Angażował się wówczas w kampanię Partii Pracy na rzecz pozostania Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej, przed referendum w 2016. Jego pozycja w Partii Pracy uległa osłabieniu, w okresie kierowania nią przez Jeremy'egp Corbyna. Ponownie powrócił do gabinetu cieni po objęciu przywództwa w partii przez Keira Starmera. Od 2021 do 2023 odpowiadał w opozycji za sprawy polityki gospodarczej, początkowo jako sekretarz gospodarczy skarbu, a następnie – naczelny sekretarz skarbu. Od 2023 kierował kampanią laburzystów przed wyborami parlamentarnymi w 2024 (National campaign co-ordinator).
Po zwycięstwie Partii Pracy w tych wyborach, wszedł w skład gabinetu Keira Starmera jako kanclerz Księstwa Lancaster. 5 września 2025 objął stanowisko ministra pracy i emerytur.