Broń wymaga też amunicji o właściwie dobranej masie pocisku i ciśnieniu gazów prochowych, oraz smarowania łusek, by zapobiec ich zakleszczaniu się.
Historia System został opatentowany w 1913 roku przez inżyniera Reinholda Beckera, właściciela zakładów Becker Stahlwerke. Bronią zainteresowały się niemieckie siły powietrzne i choć pierwsze próby, które odbyły się w 1915, były nieudane, postanowiono rozwijać system dalej. Zaletą konstrukcji była jej prostota i mała masa (30 kg bez magazynka). Zasilanie odbywało się z magazynków rzędowych na 15 lub 10 naboi (dłuższy po załadowaniu ważył 5 kg). Ponieważ działko strzelało z otwartego zamka, nie nadawało się do synchronizacji – produkowane było w wersji dla strzelców pokładowych, z podwójnym chwytem z tyłu i dwoma spustami, jednym dla ognia ciągłego, a drugim – pojedynczego.
Działko M2 miało długość 137 cm, z czego 80 cm stanowiła lufa. Zasilane było nabojem 20×70 mm RB. Przy wsparciu arsenału Spandau zakłady Beckera dopracowały działko na tyle, że w lipcu 1916 roku otrzymały kontrakt na 120 sztuk, a w sierpniu przeprowadzono próby polowe. Po rozwiązaniu problemów z dosyłaniem naboi, w listopadzie działko wersji 2 (M2) uznano za wystarczająco dopracowane, by przystąpić do produkcji seryjnej.