Najlepiej rośnie w dobrze przepuszczalnym podłożu, oszczędnie nawożonym.
Gatunkami średnio trudnymi w uprawie są: Dischidia truncata – mniejszy, pnący gatunek, o szerokolancetowatych liściach i kwiatach wyrastających w grupach na około 2,5-centymetrowych szypułkach, rurkowatych, białych, z różowymi lub fioletowymi wierzchołkami. Najlepiej radzi sobie na stanowisku zacienionym, w uprawie doniczkowej. Dischidia nummularia oraz jego kultywary – o kwiatach z pierścieniem włosków u gardzieli rurki okwiatu, tolerancyjne na wysoki poziom nasłonecznienia. Podłoże wymaga całkowitego przeschnięcia przed ponownym podlaniem. Dischidia merrillii – gatunek płożący, o lancetowatych, gładkich, cienkich i twardych liściach i siwofioletowych, rurkowatych kwiatach. Potrzebuje bardzo wysokiej wilgotności i jasnego stanowiska, ale nie bezpośredniego nasłonecznienia.
Gatunkami uznawanymi za wymagające w uprawie są: Dischidia scortechinii – o lancetowatych, delikatnych liściach oraz białych, rurkowatych kwiatach; bardzo wrażliwy, wymaga jasnego, ale zacienionego stanowiska,