Są one: wąskoeliptyczne do jajowatych lub odwrotnie lancetowatych, płaskie lub soczewkowate na przekroju, zaokrąglone i tarczowate, przylegające do podłoża brzegami, wypukłe i częściowo puste na przekroju, dzbaneczkowate lub rurkowate (puste w środku i przerośnięte przez korzenie przybyszowe), zwykle wyrastające w wiązkach na spłaszczonych, jajowatych lub wydłużonych pędach.
Kwiaty Zebrane spiralnie do 10 w długo żyjące, wydłużone, baldachowate grona (niekiedy kwiatostan złożony jest z 2–6 gron), wyrastające pozapachwinowo (pomiędzy ogonkami liściowymi pary liści lub rzadziej wierzchołkowo na pędzie). Oś główna trwała, wyprostowana i zgrubiała. Okwiat zwykle drobny, 5-krotny, promienisty. Szypułki krótkie. Kielich kwiatu o jajowatych działkach, z gruczołami u nasady. Korona kwiatu biała, czerwona lub fioletowa, mięsista, wąsko lub szeroko urnowata lub rzadziej dzwonkowata, rurkowata, talerzykowata lub kółkowa (u Dischidia hoyella). Rurka bródkowa. Pięć łatek smukłych, stykających się, jajowatych, czasami kapturkowato zakończonych, wzniesionych lub podnoszących się, o wierzchołkach całobrzegich, karbowanych, dwudzielnych lub z odgiętymi wyrostkami. Płatki korony w zależności od gatunku nagie, omszone, omszone wyłącznie na odcinku rurki lub wyłącznie na odcinku łatek, albo wyłącznie z dwoma pasmami włosków u gardzieli rurki.