Ostatnim dziedzicem pałacu był , urodzony w 1882 roku, syn i Lenke Pejacsevich. Poślubił siostrę prezydenta Węgier Mihálya Károlyiego, Júlię, i przekształcił dawny gabinet oraz sekretny pokój swojego pradziadka w sypialnię, salon i łazienkę swojej żony. Ukrył tajne pisma masońskie w archiwach, które założył w małej rezydencji, ale zniknęły one w wyniku grabieży pałacu podczas II wojny światowej. Hrabia walczył w I wojnie światowej, a następnie krótko pełnił funkcję ministra wojny w rządzie swojego szwagra. Za jego czasów rozwiązano problem zaopatrzenia w wodę, zbudowano sieć elektryczną, a także dokonano ulepszeń w ogrodzie angielskim. Zbudował on również hangar dla swojego prywatnego samolotu na terenie posiadłości.
Pod koniec II wojny światowej pałac był wykorzystywany jako niemiecki szpital wojskowy. Niemcy wycofując się ograbili pałac z niemal wszystkiego, co wartościowe, natomiast nieliczne przedmioty, które pozostały, zostały zrabowane przez miejscową ludność. Sowieci zastali budynek splądrowany i wykorzystali pomieszczenia pałacu jako stajnie. Po II wojnie światowej dwór został przejęty przez Ministerstwo Rolnictwa. Następnie od 1950 roku służył jako dom dla dzieci, które uciekły przed grecką wojną domową.