W 1933 najwyższe piętro klasztoru zostało zniszczone przez pożar, szkody szybko naprawiono, a klasztor nadbudowano o kolejną kondygnację. Kolejne cele utworzono w 1948 roku. W latach 50. w placówce przebywało ok. 80 zakonników. W 1965 świątynię ustawiono siedzibą rektoratu pw. św. Józefa. W 1966 zrezygnowano z udzielania kursów filozoficznych w klasztorze, a wszyscy bracia-studenci w Nijmegen. Niewykorzystywane sale przeznaczono na wynajem. W latach 1982–1994 wyremontowano kościół klasztorny. W latach 1997–2013 w placówce mieszkało kilka dominikanek tworzących wspólnotę Kohèlet. W 2020 sporządzono projekt remontu kompleksu.
Architektura i wyposażenie kościoła Kompleks wzniesiono na planie kwadratu z otoczonym krużgankiem dziedzińcem pośrodku. Witraże są autorstwa Raymundusa van Bergena, a prospekt organowy i mozaikową posadzkę prezbiterium wykonał . Stalle chórowe wykonał miejscowy artysta Anton Bolmers. 37-głosowe organy zostały wzniesione w 1916 roku przez P.J. Ademę, były kilkukrotnie remontowane, ostatnia restauracja miała miejsce 2008 roku.
Galeria
Przypisy
dominikanów Kategoria:Zabytkowe kościoły w Holandii Kategoria:Kościoły rzymskokatolickie w Holandii Kategoria:Współczesne klasztory i konwenty dominikańskie Kategoria:Architektura neogotycka w Holandii Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Tomasza