Podczas II wojny światowej był kierownikiem teatrów jawnych, w tym m.in.: Niebieskiego Motyla, Starej Mewy i Figaro. Był również współpracownikiem teatru Melodia, dla którego stworzył adaptację sztuki „Robert i Bertrand czyli Dwaj złodzieje”. Po wyzwoleniu Pragi kierował Teatrem Wojskowym przy IV Dywizji im. J. Kilińskiego (1944). Po II wojnie światowej zamieszkał w Łodzi i występował w łódzkich teatrach: Aktualności (1945, będąc jednocześnie dyrektorem), Osa (1948–1951), Małym (1951–1953). Był aktorem charakterystycznym, wcielał się m.in. w role: Jupitera („Orfeusz w piekle”), Negusa („Wesoła wdówka”), Pysella („Czarodziej znad Nilu”).

Był członkiem ZAIKS-u.

Życie prywatne Był synem Wawrzyńca Ściwiarskiego i Marii z domu Sadowskiej. Jego żoną była Maria z domu Podleśna.

Został pochowany w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi.