Irena Wiley z dom Baruch, właśc. Irena Monique Baruch Wiley (ur. 6 października 1906 w Łodzi, zm. 26 kwietnia 1972 w Waszyngtonie) – polsko-amerykańska malarka i rzeźbiarka pochodzenia żydowskiego.
Życiorys Wiley pochodziła z Łodzi. Wywodziła się z zamożnej żydowskiej rodziny, zajmującej się hurtowym handlem herbatą. Była absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1925–1933), w okresie mieszkania w Polsce, była zaprzyjaźniona ze Skamandrytami. W późniejszym okresie ukończyła Slade School of Fine Art w Londynie na Uniwersytecie Sztuki Stosowanej w Wiedniu. Po ślubie z (1934) – ówczesnym pierwszym sekretarzem, a następnie radcą Ambasady Stanów Zjednoczonych w Warszawie, podróżowała po całym świecie, w zależności od miejsca pracy męża. Kolejno mieszkała w Moskwie (1934–1936), Bruskeli (1936–1937), Wiedniu (1937–1938), Rydze (1938–1940), z której w 1940 wraz z mężem przedostała się przez Syberię i Chiny do Stanów Zjednoczonych. W latach 1941–1944 małżeństwo mieszkało w Waszyngtonie, gdzie Wiley prowadziła terapię poprzez sztukę dla żołnierzy, m.in. w ośrodku rehabilitacyjnym Forest Glen w Walter Reed General Hospital. W latach 1944–1947 wraz z mężem przebywała w Bogocie, następnie w Lizbonie (1947–1948), Teheranie (1948–1951) i Panamie (1951–1953). W 1954 zamieszkali na stałe w Waszyngtonie.