Korytarz ten kończy się wąską, prowadzącą ku górze szczeliną, która wychodzi w dnie niewielkiej, owalnej studzienki o głębokości 2 m. Wylot studzienki znajduje się na wysokości około 12 m powyżej otworu jaskini. Jaskinia powstała w wapieniach skalistych górnej jury (oksford). Jej namulisko w głębi jest gliniaste z gruzem skalnym. Przy otworach i w studzience jest warstwa liści, a pod nią duża ilość próchnicy zmieszanej z gruzem wapiennym. Tylko najniżej położony tunel jest wilgotny, głębsze partie są ciemne i suche.Na ścianach występują wyschnięte polewy naciekowe. Na ścianach i stropie w pobliżu otworu występują glony, porosty i mchy – Neckera complanata i Taxiphyllum wissgrillii oraz wątrobowiec – Porella platyphylla. W 2000 r. wewnątrz jaskini obserwowano duże okazy sieciarza jaskiniowego (Meta menardi) i zimujące tam ćmy – szczerbówka ksieni i Triphosa dubitata.
Historia poznania Jaskinię zinwentaryzował Kazimierz Kowalski w 1951 r. Nie wspomina o górnym otworze jaskini; być może powstał on już później. W 1999 r. J. Baryła, A. Górny i M. Szelerewicz sporządzili dokumentację jaskini, w 2009 r. zaktualizowali ją A. Górny i M. Szelerewicz. W 2000 r. Andrzej Wojtoń pokonał zacisk w dolnym ciągu jaskini i odkrył wcześniej nieznane 4 m korytarza. Plan jaskini opracował M. Szelerewicz.
Przypisy
Kategoria:Aleksandrowice Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej