Geneza Rozwój pocisku został rozpoczęty wraz z uruchomieniem przez United States Air Force programu „Stand In Attack Weapon” (SiAW), zmierzającego do zapewnienia amerykańskim siłom powietrznym zdolności do uderzenia na cele przeciwnika będące elementami jego strefy antydostepowejAaron-Matthew Lariosa: Lockheed Martin’s New Mako, [online]. Ostatecznie jako dostawcę nowego systemu wybrany został Northrop Grumman, USAF nie zdecydowała się natomiast na udział Lockheeda Martina w programie. Przedsiębiorstwo kontynuowało jednak prace samodzielnie na własny koszt, we współpracy z przedsiębiorstwem CoAspire, starając się jednocześnie zainteresować nowym pociskiem amerykańską marynarkę wojenną. W kwietniu 2024 roku, Lockheed Martin ujawnił istnienie pocisku podczas konferencji Sea Air SpaceStefano D'Urso: Lockheed Martin Unveils New Mako, [onlione]. Według udzielonych informacji, prace nad nim zajęły siedem lat, pocisk został przetestowany na różnych platformach lotniczych, w tym na samolotach F-35, F-22, F-16, F/A-18 Super Hornet, Growler i P-8 Poseidon, jest też sprawny i gotowy do produkcji. Mimo gotowości pocisku do produkcji, US Navy wpisała pocisk do rejestru gotowych do użycia technologii oczekujących na finansowanie (Other Transaction Agreement, OTA).