wniosek ten został zaakceptowany. W 2020 roku ukazała się praca R. Stopiglii i współpracowników, w której autorzy dokładnie przeanalizowali różnice i podobieństwa w wokalizacji oraz morfologii trzech gatunków z rodzaju Synallaxis: ogończyka białogardłego, ogończyka peruwiańskiego i ogończyka wielkiego. Wyniki potwierdzają przynależność ogończyka wielkiego do rodzaju Synallaxis. Ogończyk wielki jest gatunkiem monotypowym.
Etymologia Synallaxis: sunallaxis, συναλλαξεως sunallaxeōs „wymiana, zamiana”. hypochondriaca: hupokhondriakos „od brzucha” od ὑπο „pod” i ὑποχονδριον „brzuch”.
Morfologia Mały ptak o kasztanowych lub czerwonawo-brązowych tęczówkach. Dziób długi i cienki, głównie czarny, czasami przechodzący w ciemnobrązowy. Nogi i stopy niebieskoszare. Góra głowy, grzbiet i części skrzydeł matowobrązowe, skrzydła blade rdzawobrązowe z ciemniejszymi brzegami lotek. Twarz biała z czarniawym rozmytym paskiem od kantarka poprzez okolice oczu ciągnącym się do szyi. Ogon długi, ciemnobrązowy, o postrzępionych końcach, z 12 sterówkami. Gardło, podgardle, szyja białe, pierś i brzuch białe z charakterystycznymi, dosyć wyraźnymi brązowo-szarymi smugami, które są lepiej widoczne na bokach. Nie występuje dymorfizm płciowy. Młode osobniki mają różową żuchwę i mniej widoczne prążkowanie na spodzie ciała.