W 1943 Eiger osiadł w Bogocie. Z jego inspiracji i z pomocą korespondentki AFP, , w latach 1943–1945 ukazywał się tam miesięcznik „Por Nuestra Libertad y la Vuestra” („Za Naszą Wolność i Waszą"). Organizowano zbiórkę pomocy dla polskich ofiar wojny oraz żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Powołano związany z rządem emigracyjnym w Londynie Związek Polaków w Kolumbii. Do 1945 pracował w tamtejszym Poselstwie RP w Bogocie. Po nagłej śmierci Chałupczyńskiego, od 1946 do 1952 Eigner pełnił funkcję przedstawiciela rządu londyńskiego. Akredytowany był także na Ekwador. Jednak była to funkcja głównie honorowa ze względu na uznanie przez Kolumbię rządu komunistycznego w Warszawie.

Wykładał historię sztuki, język francuski oraz kulturę i literaturę francuską na (1946–1959) oraz Narodowym Uniwersytecie Kolumbii (1956–1964).

Był założycielem i kierownikiem dwóch pierwszych zawodowych galerii sztuki w Bogocie: El Callejón i Arte Moderno (od 1961 do 1987). Znalazł się także wśród współzałożycieli (MAMBO). W latach 50. był cenionym krytykiem sztuki w Kolumbii. Odgrywał istotną rolę w upowszechnianiu tamtejszej sztuki współczesnej. Prowadził programy radiowe oraz publikował artykuły poświęcone sztuce.

12 marca 1987 został odznaczony Narodowym Orderem Zasług dla Sztuki i Literatury.