Ukończony dach przykryto warstwą ołowiu o łącznej wadze 176 ton. Ostatnie prace wykończeniowe trwały do 1401 roku.

Najpóźniej od 1259 roku w Pałacu Westminsterskim zaczęły się odbywać posiedzenia Parlamentu. Za rządów Edwarda I zbierał się on w komnacie królewskiej (Painted Chamber) lub w Komnacie Białej (White Chamber), a okazjonalnie także w siedzibie kapituły lub refektarzu pobliskiego Opactwa Westminsterskiego. Od 1341 roku, kiedy doszło do wyodrębnienia się Izby Lordów i Izby Gmin, izba wyższa obradowała w Komnacie Królowej (Queen’s Chamber), położonej w południowej części kompleksu. Izba niższa zaś aż do XVI wieku nie doczekała się stałej siedziby, aczkolwiek obrady często odbywały się w murach Opactwa Westminsterskiego.

Epoka nowożytna thumb|Rysunek przedstawiający pałac w czasach Henryka VIII thumb|Fragment mapy Londynu Johna Rocque’a przedstawiający Pałac Westminsterski, 1746 W 1512 roku pałac został po raz kolejny strawiony przez pożar, co zmusiło Henryka VIII do opuszczenia jego murów. Mimo przeprowadzonej w kolejnych latach odbudowy, w 1529 roku stracił on status rezydencji królewskiej na rzecz pałacu Whitehall. Nadal był jednak określany jako pałac królewski i zarządzany przez królewskiego urzędnika, Lorda Wielkiego Szambelana. Z czasem stał się główną siedzibą obu izb Parlamentu i powiązanych z nimi urzędów.