Bardziej kontrowersyjne aspekty polityki radzieckiej, takie jak ograniczenia w handlu zbożem, przedstawiano w kontekście ich końcowego celu, przynoszącego korzyści wszystkim, i kierowano żarliwe apele do chłopów, aby dobrowolnie przekazywali żywność głodującym miastom.
Oficjalne statystyki radzieckie – prawdopodobnie w pewnym stopniu zawyżone – wskazywały, że w latach 1919 i 1920 partyjni działacze, którzy podróżowali pociągami i parowcami agitacyjnymi oraz na rowerach odwiedzili 4000 biur i fabryk, odbyli 1891 spotkań, wygłosili ponad 1000 wykładów i rozdali około 1,5 miliona ulotek i gazet. W tych latach kinowe prezentacje w pociągach i parowcach obejrzało łącznie ponad 2 miliony widzów.
Wyposażenie Pociągi agitacyjne liczyły często od 16 do 18 wagonów. Były one w jaskrawych kolorach, zaopatrzone we flagi oraz w hasła i grafiki propagandowe. Czołowi artyści bolszewiccy, tacy, jak Władimir Majakowski (1893–1930), El Lissitzky (1890–1941) i Kazimierz Malewicz (1879–1935), otrzymywali zlecenia na malowanie zewnętrznych części wagonów, a ich prace zapadały w pamięć, choć czasami krytykowano je jako zbyt abstrakcyjne dla słabo wykształconej publiczności wiejskiej.