Wadą akumulatorów ołowiowych jest ryzyko wycieku z nich kwasu siarkowego oraz parowanie wody powodujące zbyt duże stężenie elektrolitu, co wymaga okresowego jej uzupełniania. Oba problemy rozwiązuje się stosując specjalną konstrukcję uwięzienia elektrolitu w zamkniętej obudowie. Rozróżnia się trzy technologie: MF () – bezobsługowe klasyczne akumulatory z płynnym elektrolitem o zamkniętej konstrukcji i ograniczonej możliwości otwarcia obudowy. Występują one najczęściej w odmianach: Sb/Sb – obie płyty wykonane w technologii wykorzystującej związki antymonu. Były to wiodące typy akumulatorów przed końcem XX w., natomiast obecnie są już rzadko spotykane. Maksymalny prąd ładowania wynosi w nich 14,5V (jednak zawsze podstawą są zalecenia producenta); Sb/Ca (płyta dodatnia/ujemna) tzw. "hybryda" – maksymalny prąd ładowania 16,4 V; Ca/Ca – obie płyty wykonane w technologii związków wapnia. Są to najczęściej spotykane na rynku od początku XXI w. akumulatory klasyczne. Maksymalny prąd ładowania wynosi w nich aż 16,25 V;