Jan Penconek (ur. 19 grudnia 1912 w Powsinie, zm. 13 września 1939 na Oksywiu) – porucznik Wojska Polskiego, uczestnik kampanii wrześniowej i walk w obronie Wybrzeża, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem Stanisława i Katarzyny z Urbaniaków, rolników, którzy posiadali pięciohektarowe gospodarstwo rolne. Miał sześcioro rodzeństwa. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Powsinie. Należał do męskiej drużyny harcerskiej im. Henryka Dąbrowskiego, gdzie uzyskał stopień Harcerza Orlego. W 1931 roku zdał maturę w I Gimnazjum Miejskim im. gen. Sowińskiego w Warszawie.
Po maturze został przyjęty do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie k. Ostrowi Mazowieckiej. 1 października 1931 rozpoczął służbę wojskową jako podchorąży. Początkowo próbował dostać się do lotnictwa, jednak po niepowodzeniu pozostał w piechocie. 15 sierpnia 1934 roku uzyskał promocję na pierwszy stopień oficerski (podporucznika). Ukończył szkołę z bardzo dobrą lokatą, więc miał możliwość wybrania przydziału. Wybrał Batalion Morski w Wejherowie, gdzie został dowódcą plutonu w 3. kompanii strzeleckiej. 19 marca 1938 roku awansował na stopień porucznika, a 23 marca 1939 roku został dowódcą 2. kompanii. W ramach mobilizacji Batalion Morski został przekształcony w 1 Morski Pułk Strzelców.