Kamień węgielny pod budowę gotyckiego kościoła halowego wmurował w 1290 roku bp , prawnuk księcia Henryka Lwa. Z powodu problemów finansowych prace wstrzymano w 1323 roku. Budowę dokończono po 150 latach przerwy w latach 1473-1490. W 1568 biskupstwo przeszło w ręce luteran. Na mocy pokoju westfalskiego z 1648 diecezję przekształcono w księstwo pod zwierzchnictwem szwedzkim, a w 1651 rozwiązano kapitułę. W 1737 smukła iglica wieży została zniszczona podczas huraganu, na jej miejscu wzniesiono niewysoki dach namiotowy pokryty miedzią. W 1798 zlikwidowano cmentarz znajdujący się na dzisiejszym Domplatzu. W 1829 wnętrze kościoła przebudowano w duchu romantyzmu pod okiem Leo Bergmanna poprzez usunięcie z niego elementów renesansowych i barokowych. Prawie wszystkie witraże, z wyjątkiem centralnego okna prezbiterium, zostały zniszczone podczas II wojny światowej.