Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy. 1 czerwca 1921 służył w Dowództwie Taborów 9 Dywizji Piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 2 dywizjon taborów w Lublinie. Później został przeniesiony do 9 dywizjonu taborów w Brześciu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 93. lokatą w korpusie oficerów taborowych. 1 października 1925, w związku z reorganizacją wojsk taborowych, został zatwierdzony na stanowisku w 9 szwadronie taborów w Brześciu. W lipcu 1926, w związku z redukcją stanów liczebnych formacji taborowych, został zatwierdzony na stanowisku w Szefostwie Taborów Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu.
W sierpniu 1927 został przeniesiony z korpusu oficerów taborowych do korpusu oficerów żandarmerii z równoczesnym przeniesieniem z kadry oficerów taborowych do 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie. W dywizjonie pełnił służbę na stanowisku dowódcy plutonu żandarmerii Łomża. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1931 i 7. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. Z dniem 13 lipca 1933 został przeniesiony do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W marcu 1939 nadal pełnił służbę w Biurze Personalnym MSWojsk.