Podczas potopu szwedzkiego zamek został spalony przez ustępujących z niego SzwedówJanusz Pietrzak, Zamki i dwory obronne w dobrach państwowych prowincji wielkopolskiej. Studium z dziejów państwowych siedzib obronnych na przełomie średniowiecza i nowożytności, Łódź 2003, s. 32–33.. Obiekt odbudował starosta Jakub Rozdrażewski (starosta z lat 1652-1662). W XVIII wieku prace remontowe na zamku prowadził Józef Radomicki (starosta z lat 1728-1736) oraz Józef Aleksander Sułkowski (starosta z lat 1736-1754) i jego syn Aleksander (starosta z lat 1754-1786). Przed 1789 rokiem zamek przestano zamieszkiwać z powodu złego stanu technicznego. W 1816 roku wykonano plan zamku, uzupełniony w 1829 roku przez G.Stryka. W 1832 roku pozostałości zamku rozebrano i na jego miejscu wytyczono działki miejskie.
Architektura Z planu z 1816 roku wynika, że zamek miał rzut prostokąta o wymiarach około 30 × 35 metrów. Z badań wynika, że mury miały grubość około 2 metrów. Wjazd znajdował się w północno-wschodniej części zamku. W 2. połowie XVII wieku zamek otoczono wałem. W XVIII wieku zamek składał się z dwóch skrzydeł: wschodniego i północnego. Według opisów z XVIII wieku dwa przylegające do siebie skrzydła zamku miały trzy kondygnacje i od frontu zbudowano je z muru pruskiego, a z tyłu były całkowicie wymurowane z cegły.