od tego czasu obiekt ten jest regularnie wykorzystywany jako miejsce startu pojazdów kosmicznych. Do 2012 r. z norweskiej ziemi wystrzelono - wg ESA - ponad 1000 rakiet sondujących. Natomiast od lat 60. XX wieku Norwegia zaczęła rutynowo finansować badania nad komunikacją satelitarną, co pomogło temu krajowi rozwinąć się jako optymalne miejsce do odbioru danych z satelitów stacjonujących na orbicie polarnej. Norwegia była podobno pierwszym krajem, który wykorzystał komunikację satelitarną w głębi lądu, umożliwiając jej lepsze wsparcie dla przemysłu naftowego i odległych miejsc na pustkowiach Arktyki.
W 1987 r. Norwegia stała się państwem członkowskim Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA). W tym samym roku utworzono Norweskie Centrum Kosmiczne jako organ rządowy odpowiedzialny za organizację norweskich działań kosmicznych, w szczególności tych związanych z ESA i innymi działaniami międzynarodowymi, a także za koordynację działań krajowych. Jedną z jego ról jest zarządzanie i dystrybucja funduszy w celu jak najbardziej efektywnego wspierania sektora kosmicznego i przynoszenia korzyści norweskim interesom. Propozycje opracowywane przez organ są nadzorowane przez norweskie Ministerstwo Handlu i Przemysłu.