W latach 20. XIX wieku na posesji Fiszela Machonbauma (numery 29 i 31) wzniesiono drewnianą synagogę. Po raz ostatni została wymieniona w spisie synagog z 1869 roku, a na posesji, na której się znajdowała, powstały dwie kamienice.
W latach 50. i 60. XIX ulica została zabudowana kamienicami. Krótko po 1870 roku została przebita od ulicy Próżnej do ulicy Królewskiej. Ten, początkowo prywatny (przejęty później przez miasto), odcinek ulicy nosił nazwę ulicy Nowo−Zielnej. W latach 1874–1875 obie jego strony również zostały zabudowane.
W 1874 roku w wyniku wielkiego pożaru, który wybuchł w rejonie ulic Chmielnej, Złotej i Siennej, spłonął kwartał drewnianej zabudowy znajdującej się między ulicami Wielką i Zielną.
W 1904 roku pod numerem 37 oddano do użytku budynek Towarzystwa Akcyjnego Telefonów „Cedergren” z nowoczesną centralą telefoniczną opartą na technologii Larsa M. Ericssona. W związku z szybkim rozwojem sieci telefonicznej w Warszawie na sąsiedniej działce (nr 39) w 1910 roku przedsiębiorstwo zakończyło budowę pierwszego w Warszawie wysokościowca, w którym umieszczono rozbudowaną centralę.