Niejednorodna politycznie Rada nie przyjęła z zadowoleniem powstania Tymczasowego Rewolucyjnego Rządu Robotniczo-Chłopskiego Litwy, na którego czele stał Vincas Mickevičius-Kapsukas. 1 stycznia 1919 r. działalność Rady została przerwana, gdy jej budynek otoczył oddział polskiej Samoobrony i po kilkunastogodzinnej walce z robotniczą milicją wziął delegatów do niewoli. Jednak już cztery dni później, po zajęciu Wilna przez Armię Czerwoną podczas radzieckiej ofensywy na zachód, działania Rady oficjalnie wznowiono i rozpisano do niej nowe wybory. Jako że mogli brać w nich udział również żołnierze Armii Czerwonej, nowo obrana Rada była już bytem całkowicie opanowanym przez komunistów.
Grudzień 1918: wybory Pod koniec listopada 1918 roku komuniści rozpoczęli przygotowania do wyborów do rady robotniczej. W tym celu powołano specjalną komisję. W jej skład weszli przedstawiciele Komunistycznej Partii Litwy i Białorusi, Litewskiej Socjaldemokratycznej Partii, Socjaldemokratycznej Partii Pracy Litwy i Białorusi (internacjonalistów) (mienszewików-internacjonalistów), Powszechnego Żydowskiego Związku Robotniczego Bund, Rewolucyjnej Socjalistycznej Ludowej Partii Litwy, Żydowskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej (Poalej Syjon) i innych żydowskich grup socjalistycznych.