Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 51 pp w Brzeżanach. W 1921 był przydzielony do Oddziału V Sztabu 12 Dywizji Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1363. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1924 został przeniesiony do 54 pułku piechoty w Tarnopolu. W marcu 1931 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1936 i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W październiku 1936 został przeniesiony do 69 pułku piechoty w Gnieźnie na stanowisko dowódcy II batalionu.
W kampanii wrześniowej 1939 walczył jako dowódca II batalionu 69 pp, a w kampanii francuskiej 1940 jako dowódca I batalionu 4 pułku strzelców pieszych.
31 lipca 1978 został pochowany na cmentarzu Junikowo w Poznaniu (pole 1, rząd A, miejsce 10). W tym samym grobie pochowana została jego córka Anna Bernardczyk (1929–2010).