Siłownia okrętowa w układzie CODAG składała się z dwóch marszowych silników wysokoprężnych M-507A1 o mocy łącznej 20 000 KM oraz turbiny gazowej mocy szczytowej DJe-59 o mocy 18 000 KM,, napędzających trzy śruby o stałym skoku. Napęd pozwalał na osiągnięcie prędkości maksymalnej 35 węzłów oraz zasięgu 2700 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 14 w. Źródła zachodnie z końca lat 90. podawały prędkość maksymalną 30 węzłów.
Służba Okręt został wcielony do służby we Flocie Bałtyckiej ZSRR 6 listopada 1980 roku pod oznaczeniem MPK-44. W 1984 roku zdobył nagrodę dowódcy marynarki wojennej za stopień wyszkolenia w zwalczaniu okrętów podwodnych. 30 września 1983 roku okręt otrzymał nazwę: „Komsomolec Łatwii” (Komsomolec Łotwy, ).
Po rozpadzie ZSRR w grudniu 1991 roku okręt został przejęty przez marynarkę Rosji, formalnie podnosząc banderę rosyjską 26 lipca 1992 roku. 15 lutego 1992 roku komunistyczną nazwę zamieniono mu ponownie na oznaczenie MPK-44. Nosił wówczas numer burtowy 213. W drodze porozumienia został jednak następnie 16 listopada 1992 roku wyłączony ze składu Floty Bałtyckiej i przekazany Litwie.