Ukształtowanie terenu i krajobraz w Gdyni są dość zróżnicowane. Wpływ na to miały głównie cztery czynniki: działalność lądolodu i jego wód roztopowych, erozyjna i akumulacyjna działalność cieków, abrazyjna i akumulacyjna działalność morza oraz działalność człowieka.
Miasto leży na styku dwóch mezoregionów – Pojezierza Kaszubskiego i Pobrzeża Kaszubskiego. Dominują formy polodowcowe: moreny denne faliste, moreny czołowe, doliny erozyjne oraz pradoliny.
W granicach miasta wyróżnia się 8 mikroregionów:
Kępa Oksywska – południowa część wysoczyzny 40–60 m n.p.m., stroma krawędź klifowa na wschodzie, dzielnice Oksywie, Obłuże, Pogórze i Babie Doły; klif w Babich Dołach został w większości zabezpieczony. Pradolina Kaszubska (Meander Kaszubski) – szer. ok. 2,5 km, dno 5–15 m n.p.m., pierwotnie torfowiska i mokradła, przekształcona w dwudziestoleciu międzywojennym pod budowę portu; dziś część portowo-przemysłowa oraz dzielnice Cisowa, Chylonia, Leszczynki, Grabówek i Śródmieście; odwadniana przez Cisówkę i Chylonkę. Obniżenie Redłowskie – w całości w Gdyni, dolina dł. ok. 4 km, szer. 400–1300 m, dno 30–40 m n.p.m., łączy Pradolinę Kaszubską z tarasem Oliwsko-Sopockim;