Rekorda A napędzały solidne silniki, których konstrukcje datuje się na koniec lat 30. W latach 60. silniki te były postrzegane jako przestarzałe pod względem wydajności i konstrukcji. Drugą generację napędzały zupełnie nowe silniki czterocylindrowe, z wałkiem rozrządu zintegrowanym z głowicą cylindra. Konfiguracja została opracowana przez General Motors w Detroit i była znana jako CIH. Nowe silniki zapewniły Rekordowi znaczącą poprawę osiągów i redukcję masy. Oprócz silników 1.5 i 1.7 oferowano nowy motor 1.9, o mocy 90 KM, także z automatyczną skrzynią biegów. Jedynym silnikiem, wykorzystującym stary układ OHV, była jednostka R6 o pojemności 2.6 litra, która legitymowała się mocą 100 KM. Produkcja zakończyła się po niespełna roku, w lipcu 1966. Do przyczyn należało zapewne przestarzałe zawieszenie, słaby układ hamulcowy, oraz archaiczne nadwozie. Pomimo krótkiego okresu produkcji, na Rekordy B zdecydowało się blisko 300 tysięcy klientów.