W porównaniu do Rekorda D zrezygnowano także z wersji coupe, zaś lukę po niej miała wypełnić sportowa Monza. Lista dodatkowego wyposażenia była o wiele dłuższa niż w poprzedniku – ponieważ modele takie jak Commodore C, czy Senator A zostały zbudowane na tej samej płycie podłogowej i posiadały wiele wspólnych części. Dostępny był m.in. elektrycznie sterowany szyberdach, radio z pamięcią, elektryczne szyby i lusterka, oraz welurowa tapicerka, obrotomierz, oraz skrzynia biegów o pięciu przełożeniach. W odmianie kombi, po złożeniu siedzeń bagażnik osiągał pojemność 2170 litrów i był to najlepszy wynik wśród niemieckich samochodów. Pierwsza wersja, produkowana do 1982 roku, oznaczona była jako Opel Rekord E1. Dostępny jako 2 i 4-drzwiowy sedan, oraz 3 i 5-drzwiowe kombi.
Silniki Benzynowe (CIH) Początkowo był on oferowany z silnikami, znanymi z poprzedniej generacji, oferowanymi również w Asconie B oraz Mancie B: 1.7 N (60 KM, 114 Nm), alternatywna jednostka bazowa, przy obniżonej cenie. 1.9 N (75 KM, 135 Nm) podstawowa jednostka napędowa. 2.0 N (90 KM, 145 Nm), przejęty bezpośrednio z Rekorda D, zasilany jednak nowym gaźnikiem GMF Varajet II. 2.0 S (100 KM, 156 Nm) charakteryzował się podniesionym stopniem sprężania.