10 czerwca rząd litewski omówił nowe wydarzenia. Ustalono, że Merkys powinien wrócić do Kowna, a Urbšys dostarczyć notę proponującą wycofanie się z Ententy Bałtyckiej, przeprowadzenie pełnego dochodzenia w sprawie incydentu oraz dymisję Skučasa i Povilaitisa. W liście osobistym prezydenta Antanasa Smetony do przewodniczącego Prezydium Rady Najwyższej Michaiła Kalinina powtórzył zapewnienia, że Litwa zawsze honorowała układ o pomocy wzajemnej. Trzecie i ostatnie spotkanie Merkysa, Urbšysa i Mołotowa 11 czerwca nie przyniosło żadnego rozwiązania. Sowieci nadal stawiali zarzuty, na które Litwini nie potrafili udzielić sensownej odpowiedzi i nie wnosili już żadnych żądań, które mogłyby zostać podjęte w ramach postępowania. 12 czerwca Merkys powrócił na Litwę i poinformował rząd o sytuacji. Postanowiono, że Skučas powinien zrezygnować, a Povilaitis zostanie natychmiast odwołany. Armii litewskiej wydano rozkaz zachowania czujności, lecz nie wydano żadnych rozkazów dotyczących mobilizacji lub gotowości. Litewscy politycy nie do końca rozumieli powagę sytuacji i nie spodziewali się, że skutki będą katastrofalne. Urbšys doniósł, że Sowieci stanowczo nie pochwalają Merkysa i jego gabinetu; zasugerował utworzenie nowego rządu, być może pod przewodnictwem Stasysa Raštikisa, byłego głównodowodzącego armii litewskiej.
Kryzys wewnętrzny