Sami muzycy ówcześnie zaś chcieli być odbierani jak The Undertones, Ramones, The Clash, Sex Pistols.
Pod względem tekstowym dominuje wizja damsko-męskiego świata, odwieczna walka płci, dziewczyny, miłość, przemoc, uliczne życie, zabawa, alkohol, bez zagłębiania się w jakiekolwiek ideologie, na luzie.
Odbiór i opinie Opinie dotyczące tego albumu są przeważnie pozytywne. Jak wskazują niektórzy recenzenci album zawiera niezłe piosenki, w których zwracają uwagę między innymi sprawne chórki, dobre solówki zawarte w utworach w odpowiednich proporcjach, często chwytliwe refreny. Jest to muzyka prosta i zgodna ze stylem życia muzyków, a przede wszystkim muzyka punk rockowa jaką sami lubią. Krytycy zwracają przy tym uwagę, że muzyka zawarta na tym debiutanckim albumie jest ostrzejsza i bardziej street punkowa niż późniejsze kolejne albumy tego zespołu, co jak w późniejszych latach wyjaśnili muzycy było zgodne z ich nowymi pomysłami na kolejne nagrania. Według niektórych ocen jest to najbardziej melodyjny i przebojowy album w historii zespołu (z perspektywy albumu „Zestaw Do Samobójstwa” wydanego w 2008 r. i wcześniejszych), z porywająca muzyką i tekstami doskonale pasującymi do klimatu muzyki Anti Dread.