Zauważyli oni, że taka klasyfikacja geofizyczna jest trafna i niekoniecznie stoi w sprzeczności z dynamiczną koncepcją planety: planeta definiowana dynamicznie stanowi dla nich podzbiór terminu „świat” (który obejmuje również planety karłowate, okrągłe księżyce i obiekty swobodnie dryfujące w przestrzeni kosmicznej). Podkreślili oni jednak, że taksonomia oparta na okrągłości jest wysoce problematyczna, ponieważ okrągłość bardzo rzadko można zaobserwować bezpośrednio, jest wielkością ciągłą, a określanie jej na podstawie rozmiaru lub masy prowadzi do nieścisłości, gdyż wytrzymałość materiału planetarnego zależy od temperatury, składu i proporcji mieszania. Na przykład lodowy Mimas jest okrągły i ma średnicę 396 km, ale skalista Westa nie jest okrągła przy średnicy 525 km. Stwierdzili oni zatem, że można tolerować pewną niepewność przy klasyfikowaniu obiektu jako świata, podczas gdy jego klasyfikację dynamiczną można po prostu określić na podstawie masy i okresu orbitalnego.