Letnia ofensywa 1947 roku w północnych Chinach – seria bitew i operacji militarnych toczonych pomiędzy Narodową Armią Rewolucyjną (NRA), Republiki Chińskiej a komunistyczną Chińską Armią Ludowo-Wyzwoleńczą. W nomenklaturze KPCh jest to IV ofensywa Lin Biao w Mandżurii.
Preludium Obaj przywódcy zwaśnionych stron Czang Kaj-szek i Mao Zedong uważali Północny Wschód (Dong Bei) za decydujący teatr wojenny. Komuniści pierwszą próbę ofensywy po rozejmie z lata 1946 podjęli w styczniu 1947 roku. 6 stycznia Lin Biao przekroczył zamarzniętą rzekę Sungari 3 kolumnami z 60 tysiącami żołnierzy. Jedna z kolumn skierowała się na Jilin, druga doszła do Zhengzegai – miasta położonego 80 km od Changchunu. Trzecia zdobyła elektrownię w Jiutai, pozbawiając Changchunu dostaw wody i światła. Sukces ten został jednak zniszczony bardzo szybko. Posuwająca się po obu brzegach Sungari najlepsza pod niebem armia przeprowadziła kontratak i do 23 stycznia odbito wszystkie okupowane przez komunistów punkty. 16 lutego Lin Biao uderzył ponownie w tym samym kierunku i znowu został powtrzymany w ciężkich walach w rejonie Jilinu i na linii Jilin-Changchun. 20 marca komuniści znowu ruszyli do natarcia, jednak znowu zostali odparci przez NRA.