Dowodzący siłami rządowymi Du Yuming, szykował się jednak do podjęcia kontrnatarcia. Ewakuował on szereg punktów tylko po to by skupić podległe sobie siły w potężną pięść uderzeniową. 25 czerwca Armię Nowa 6,52 i 53 skoncentrowane pod Shenyangiem, rozpoczęły natarcie ku Changchunowi. Z tego ostatniego to samo uczyniła Nowa 1 Armia. Z Jilinu do uderzenia ruszyła 8 Armia składająca się głównie z żołnierzy byłego Mandżukuo. Ofensywę wspierała niespotykana dotąd w Chinach armada 100 samolotów. W zderzeniu z żołnierzami najlepszej pod niebem armii, w której wielu żołnierzy walczyło w Birmie, komuniści zaczęli momentalnie się cofać co przeradzało się w ucieczkę. Niechętny Czang Kaj-szekowi, Li Zongren mówił o decydującym zwycięstwie, wspominając jak:
W nocy na 30 czerwca ChAL-W ustąpiła spod tragicznego dla siebie Sipingu, opłacając szturmy nie jak przed rokiem tysiącami poległych. Tym razem wokół miasta leżało kilkadziesiąt tysięcy zabitych komunistów. Według nacjonalistów: pozostawione na pobojowisku zwłoki i sprzęt były trudne do przeliczenia. 28 czerwca Lin Biao nakazał swojej armii odwrót, który na wielu odcinkach przerodził się w paniczną ucieczkę. Komuniści uchodzili za Sungari. Nacjonaliści rozpoczęli oczyszczanie wielu punktów z czerwonych.