Prawdopodobnie rozprzestrzenienie się obu modlitw – Ave Sanctissima i Różańcowej – spowodowało wzajemne oddziaływanie na siebie plastycznych przedstawień Immaculaty i Matki Boskiej Różańcowej., wykonany temperą na desce 123,5 × 91,5 cm.
Awers Lico obrazu frontalnie usytuowane w wolnostojącym ołtarzu głównym z 1717 r. przedstawia Madonnę z atrybutami Niewiasty Apokaliptycznej. Obraz wykonany jest w tradycji gotyckiej. Typ ikonograficzny późnego XV w. gotyku, łączy cechy średniowiecznego idealizmu i estetyki stylu dworskiego. Nawiązuje do stylu pięknego (gotyku międzynarodowego), ukształtowanego w rzeźbie w wizerunkach Pięknych Madonn. Widoczne ingerencje w treść i materię przedstawienia, w tym przemalowania i uzupełnienia obrazu, dostosowujące oryginał do potrzeb związanych z rozwojem doktryn kultu maryjnego oraz aktualnych tendencji w średniowiecznej ikonografii mariologicznejMoisan Krystyna S., Matka Boska Różańcowa. [w:] Moisan Krystyna S., Szafraniec Beata, Maryja orędowniczka wiernych. Warszawa 1987, s. 57. W sztuce sakralnej XV w. przedstawienia Maryi jako Niewiasty Apokaliptycznej tylko częściowo nawiązywały do symboliki 12 rozdziału Apokalipsy, eksponując atrybuty takie jak mandorla i księżyc pod stopami Maryi. Koronę z gwiazd dwunastu z czasem zaczęto zastępować koroną królewską., m.in.