Po ukończeniu budowy świątynia była wykorzystywana przez wspólnotę niemiecką i francuską. Po zniszczeniach II wojny światowej świątynię częściowo zabezpieczono, generalny remont miał miejsce dopiero w latach 1979–1986 na pamiątkę 200. rocznicy narodzin architekta. W 1987 roku, z okazji 750-lecia Berlina, przekształcono go w filię Starej Galerii Narodowej, a po kolejnej renowacji z lat 1997–2000 urządzono w nim wystawę rzeźb z XIX wieku.
W 2012 roku kościół zamknięto z powodu pęknięć i deformacji zachodniej części kościoła. Ponowne otwarcie miało miejsce po zakończeniu prac remontowych w 2020 roku.
Architektura Świątynia neogotycka, ceglana, jednonawowa, zaprojektowana z wykorzystaniem klasycznych proporcji. Nawa ma długość pięciu przęseł, prezbiterium zakończone jest wieloboczną absydą. Przypory ustawiono wewnątrz kościoła, nadbudowano je o pinakle wystające ponad elewacje. Okna dekorują maswerki. Dwuwieżową fasadę zdobi portal główny o dwóch arkadach, z rozetami w tympanonach. W łuków umieszczono terakotowe płaskorzeźby aniołów, a przestrzeń między dwiema arkadami zdobi figura Michała Archanioła zabijającego smoka. Wygląd żeliwnych drzwi zaprojektował Christian Friedrich Tieck.