Program radomski – program Polskiej Partii Socjalistycznej uchwalony 2 lutego 1937 r. na jej XXIV Kongresie w Radomiu.
Program nawiązywał do postulatów społeczno-ekonomicznych zapadłych na XXIII Kongresie w 1934 r. Odrzucał reformistyczną tezę o stopniowej ewolucji kapitalizmu w kierunku ustroju socjalistycznego. Głosił potrzebę podjęcia bezpośredniej walki o obalenie systemu kapitalistycznego oraz utworzenie gospodarki socjalistycznej, realizowanej następnie przez rząd robotniczo-chłopski. Program radomski stwierdzał, iż: „[…] Socjalizm przestał być tylko celem, stał się zadaniem praktycznym”.
Program przebudowy ustroju społeczno-ekonomicznego, który miał być realizowany po zdobyciu władzy przez rząd robotniczo-chłopski, przewidywał:
1. wywłaszczenie i uspołecznienie wielkich i kluczowych warsztatów pracy będących podstawą gospodarki narodowej oraz udział robotników i pracowników w zarządzaniu zakładami zarówno przejętymi przez państwo, samorząd terytorialny, spółdzielczość pracy, jak i tymi, które zamierzano pozostawić w rękach prywatnych,
2. ustanowienie państwowego monopolu handlu zagranicznego,
3. likwidację wpływów kapitałów obcych,
4. złamanie władzy kapitału finansowego przez uspołecznienie banków oraz utworzenie państwowego banku emisyjnego,