Krytycy tradycyjnych wierzeń żydowskich i chrześcijańskich również twierdzą, że niespójności podważają wartość Pisma. Deistyczny duchowny Joseph Barker, przemawiając w 1854 roku na Konwencji Biblijnej w Hartford, twierdził, że Biblia zawiera „najbardziej niespójne, najbardziej potworne i bluźniercze przedstawienia Boga, jakie może sobie wyobrazić ludzki umysł”, i argumentował, że „Księga, która zaprzecza nauce i sama sobie zaprzecza, nie ma żadnego autorytetu”. Współczesny krytyk muzułmański twierdzi, że jeśli uda się wykazać niespójność Biblii, „to ci, którzy głoszą Biblię i ją czytają, muszą poważnie przemyśleć swoje źródło informacji dotyczące ich wiary”.
Jedną z odpowiedzi na tego rodzaju krytykę jest argumentowanie, że żadne niespójności nie istnieją. Jak wyjaśnia teolog John Barton, niektórzy chrześcijanie czytają Biblię z założeniem, że „Pismo jest samo w sobie spójne” i jeśli pojawiają się sprzeczności między dwoma tekstami, wierzą, że „konieczne jest bardziej uważne czytanie, aby wykazać, że faktycznie są one zgodne”. Barton argumentuje jednak, że „to nie jest ta Biblia, którą faktycznie mamy”.